سوال؟ اگرامامان ع وپیامبران معصوم هستند پس چرا دردعا مرتب استغفارمیکنند؟

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس
عنوان عکس

جستجوگر

یافته ها در جستجو

    امکانات وب

    برچسب ها

    سوال؟
    اگرامامان ع وپیامبران معصوم هستند پس چرا دردعا مرتب استغفارمیکنند؟

    🌹پاسخ:
    سلام بزرگوار
    دعا کمال انسان عارف است آنان که درجه ومرتبه ی اخلاصشان بالاترباشد بیشتراستغفارمیکنند
    ضمن اینکه با این طریق دعا کردن مارا مربی میشوند وتربیت میکنند
    البته
    استغفار تنها به معنای توبه از گناه و طلب آمرزش نیست، بلکه چه بسا نشانه مقام معنوی است. از این رو حضرت امیر مؤمنان(ع) فرمود:
    «الاستغفار درجة العلّیین؛ استغفار درجة بلندپایگان است».
    وهمچنین استغفار چه بسا در پی تجلی هیبت و عظمت بر قلب انسان کامل از سوی او اظهار می‌شود. انسان کامل به دلیل دریافت آن تجلی همچون گناهکاران از پروردگار خود آمرزش می‌خواهد، از این رو در دعای عرفه سالار شهیدان آمده:
    ای کسی که اولیا بر اثر تجلی هیبت و جلال تو در پیشگاهت استغفارگویان می‌ایستند!».
    پس: گاهی استغفار از باب اظهار عجز و ناتوانی در پیشگاه عظمت و کبریای خالق هستی است و نه نشانه لغزش و گناه.
    وازجهتی دیگر در آموزه هاي معنوی و مناجات ائمه و حکمت استغفارهای آنان به روشنی آمده است. به عنوان نمونه در مناجات ذاکرین، امام سجاد(ع) به خداوند عرض می‌کند:
    خداوندا! از هر لذتی که از غیر یاد تو برایم حاصل شده و هر آسایشی که به غیر از اُنس با تو نصیب من شده و از هر سرور و شادمانی که به غیر از قرب تو برای من پدید آمده و از هر کاری جز طاعت تو، آمرزش می‌خواهم و استغفار می‌کنم».
    استغفار حضرات معصومین ژرفای عمیقي دارد که درک فلسفی و عرفانی آن تنها از رهگذر مطالعه همه جانبه مناجات‌های ائمه و کشف اسرار آن­ها امکان‌پذیر است.
    آنان استغفار را به جهت سرور و شادمانی می دانند که مثلاً با دوستان و همسر و فرزندان و...، حاصل شده. آیا این به معنای گناه است؟
    وهمچنین امام صادق(ع) درباره توبه انبیا و سایر مردم روایتی دارندکه
    در روایت ایشان معلوم میشه توبه افراد عادی مربوط به گناهان است که در شرع به صراحت از آن ها نهی شده است، اما خواص مؤمنان به دلیل دارا بودن ملکه عدالت مرتکب معاصی عادی نمی‌شوند، اما اگر به جهت جنبه بشری، دچار غفلتی شوند و گرایش غیر الهی و سرگرمی غافلانه پیدا کنند، آن حالت را برای خود گناه می‌دانند و توبه می‌کنند.
    در مرتبه بالاتر، کسانی که به مرحلة معرفت کامل رسیده‌اند و در اسمای الهی سیر می‌کنند (اصفیای الهی) گرفتار غفلت از حق و اشتغال به امور غیر الهی نمی‌شوند، اما این مرحله هم آزمون‌های در پیش دارد، که گذر از آن ها دشوار است. کسی در این جایگاه قرار می‌گیرد، دچار تنگناهای گوناگونی می‌شود که اگر صبر و شکیبایی خود را از دست بدهد و به نوعی از فضای الهی ناراضی تلقی گردد، نارضایتی برای او نوعی گناه است، باید از آن حالت که اصطلاحاً «تنفس کرب» گفته می‌شود، توبه نماید.🌺🍃

    نویسنده : بازدید : 1 تاريخ : سه شنبه 14 آذر 1396 ساعت: 2:33
    اخبار و رسانه هاهنر و ادبیاترایانه و اینترنتعلم و فن آوریتجارت و اقتصاداندیشه و مذهبفوتو بلاگوبلاگ و وبلاگ نویسیفرهنگ و تاریخجامعه و سیاستورزشسرگرمی و طنزشخصیخانواده و زندگیسفر و توریسمفارسی زبان در دیگر کشورها